വിശ്വാസമില്ലാതെ മരിച്ചുപോയ ഒരാൾക്കുവേണ്ടിയുള്ള പ്രാർത്ഥന

ഒരുപക്ഷേ അവർ തങ്ങൾ വിശ്വസിക്കുന്നില്ലെന്നു നിങ്ങളോടു തുറന്നു പറഞ്ഞിരിക്കാം. ഒരുപക്ഷേ അവർ വെറുതെ അകന്നുപോയതാകാം, വിശ്വാസം നിങ്ങൾ പങ്കിട്ട ജീവിതത്തിന്റെ ഭാഗമായിരുന്നിട്ടില്ല. ഇപ്പോൾ അവർ പോയി, ദുഃഖത്തിനടിയിൽ ഉച്ചത്തിൽ പറയാൻ നിങ്ങൾക്കു ഭയമായേക്കാവുന്ന ഒരു ചോദ്യമുണ്ട്: അവർക്കുവേണ്ടി പ്രാർത്ഥിക്കാൻ ഇനി വൈകിപ്പോയോ?

വൈകിയിട്ടില്ല. ഒരു പ്രത്യേക വ്യക്തി നഷ്ടപ്പെട്ടു എന്ന് സഭ ഒരിക്കൽപ്പോലും പ്രഖ്യാപിച്ചിട്ടില്ല, രണ്ടായിരം വർഷത്തിനിടയിൽ ഒരാളെപ്പോലും. ഒരു ജീവിതത്തിന്റെ അവസാന നിമിഷത്തിൽ ഒരു ആത്മാവിനും ദൈവത്തിനുമിടയിൽ എന്തു നടക്കുന്നു എന്നത് ദൈവത്തിനു മാത്രമേ അറിയൂ. ദൈവം സമയത്തിനു വിധേയനല്ലാത്തതിനാൽ, ഇന്നു നിങ്ങൾ ചൊല്ലുന്ന പ്രാർത്ഥന ആ നിമിഷത്തിനായി, അവരുടെ മരണനിമിഷത്തിനായി, അവിടുത്തെ ഏൽപ്പിക്കാം, അവിടുത്തെ കൃപ അവിടെ അവരെ കണ്ടുമുട്ടിയെന്നും, നിങ്ങളോടു ഒരിക്കലും സംസാരിക്കാത്ത ഒരു കാരുണ്യത്തിന് അവർ അതെ എന്നു പറഞ്ഞെന്നും അപേക്ഷിച്ചുകൊണ്ട്.

ആത്മഹത്യയാൽ മരിച്ചതാണെങ്കിൽ, സഭ വ്യക്തമായി പറയുന്നു: അവരുടെ നിത്യരക്ഷയെക്കുറിച്ചു ഞങ്ങൾ നിരാശപ്പെടുന്നില്ല. ഞങ്ങളുടെ ബോധ്യത്തിനു എത്താൻ കഴിയാത്തിടത്തും ദൈവകാരുണ്യം എത്തുന്നു. അതേ പ്രത്യാശയോടെ പ്രാർത്ഥിക്കൂ.

ഇതു വെറും ആശയല്ല. ഇതു പ്രത്യാശയാണ്, പ്രത്യാശയ്ക്ക് അനുവാദമുണ്ട്.

അവർക്കുവേണ്ടി ഇന്നത്തെ ജപമാല മുഴുവനും, അഞ്ചു ദശകവും, ഇതേ വിധത്തിൽ ഏൽപ്പിച്ചുകൊണ്ട് സമർപ്പിക്കാം. ഈ ദുഃഖം പേറുന്ന പലർക്കും, ഇത് ഇങ്ങനെ ചൊല്ലുന്നതാണ് ഒടുവിൽ ആ ഭാരം ഇറക്കിവയ്ക്കാൻ അവരെ അനുവദിക്കുന്നത്.

ഈ ദുഃഖം നിങ്ങൾ സ്വയം വഹിക്കുന്നുവെങ്കിൽ: ഒന്നും വിശദീകരിക്കാതെതന്നെ പ്രാർത്ഥന ചോദിക്കാം. “ഒരു സ്വകാര്യ നിയോഗത്തിനായി” എന്നത് എപ്പോഴും മതി.