Een gebed voor iemand die zonder geloof gestorven is

Misschien zeiden ze je ronduit dat ze niet geloofden. Misschien dreven ze gewoon af, en was geloof nooit deel van het leven dat jullie deelden. En nu zijn ze er niet meer, en onder het verdriet ligt een vraag die je misschien bang bent hardop te zeggen: is het te laat om voor hen te bidden?

Het is niet te laat. De Kerk heeft nog nooit, niet één keer, verklaard dat een bepaald mens verloren is, niet één, in tweeduizend jaar. Wat er tussen een ziel en God gebeurt in het laatste ogenblik van een leven, weet God alleen. En omdat God niet aan de tijd gebonden is, kan het gebed dat je vandaag bidt aan Hem worden toevertrouwd voor dat ogenblik, het ogenblik van hun dood, met de vraag dat zijn genade hen daar bereikte, en dat zij ja zeiden tegen een barmhartigheid waarover ze met jou nooit spraken.

Als zij door zelfdoding gestorven zijn, is de Kerk daar duidelijk over: wij wanhopen niet aan hun eeuwig heil. Gods barmhartigheid reikt tot waar ons begrip niet komt. Bid met diezelfde hoop.

Dit is geen wensdenken. Het is hoop, en hoop mag er zijn.

Je kunt het rozenhoedje van vandaag voor hen opdragen, helemaal, alle vijf de tientjes, op dezelfde manier toevertrouwd. Voor velen die dit verdriet dragen, is het op deze manier bidden wat hen de last eindelijk laat neerleggen.

En als jij dit verdriet zelf draagt: je kunt om gebed vragen zonder iets uit te leggen. “Voor een persoonlijke intentie” is altijd genoeg.