Isang dasal para sa isang pumanaw nang walang pananampalataya

Baka sinabi nila sa'yo nang tapat na hindi sila naniniwala. Baka unti-unti lang silang lumayo, at hindi naging bahagi ang pananampalataya sa buhay na pinagsaluhan ninyo. At ngayon wala na sila, at sa ilalim ng kalungkutan ay may tanong na baka natatakot kang sabihin nang malakas: huli na ba para idasal sila?

Hindi pa huli. Kailanman ay hindi naipahayag ng Simbahan na may isang taong partikular na nawala, wala ni isa, sa loob ng dalawang libong taon. Ang nangyayari sa pagitan ng isang kaluluwa at ng Diyos sa huling sandali ng isang buhay ay alam lang ng Diyos. At dahil hindi nakatali ang Diyos sa oras, ang dasal na idinasal mo ngayon ay puwedeng ipagkatiwala sa Kanya para sa sandaling iyon, ang sandali ng kanilang kamatayan, hiling na sumalubong sa kanila ang Kanyang biyaya doon, at sinabi nilang oo sa isang awa na hindi nila kailanman pinag-usapan sa'yo.

Kung namatay sila sa pagpapakamatay, malinaw ang Simbahan: hindi tayo nawawalan ng pag-asa sa kanilang walang-hanggang kaligtasan. Naaabot ng awa ng Diyos ang hindi na kayang abutin ng ating pang-unawa. Magdasal nang may parehong pag-asa.

Hindi ito basta pangarap lang. Ito ay pag-asa, at pinapayagan ang pag-asa.

Puwede mong ialay ang rosaryo ngayon para sa kanila, ang buo nito, lahat ng limang dekada, ipinagkatiwala sa parehong paraan. Para sa maraming nagdadala ng dalamhating ito, ang pagdarasal nito nang ganito ang sa wakas ay nagbibigay-daan upang maibaba nila ang pasan.

At kung ikaw mismo ang may dalang kalungkutang ito: puwede kang humingi ng dasal nang hindi na kailangang magpaliwanag. Sapat na ang “Para sa isang pribadong intensyon.”